.
ดิฉันตอบไปว่า ดิฉันไม่ถือเพราะยังไงเขาก็ไม่ใช่ผู้ชายคนแรกที่จะได้เห็นหีชั้น

.
นางพยาบาลยิ้มให้ดิฉันทีนึงก่อนจะเดินกลับไปพร้อมกับบ่นอุบอิบว่า “อีกระหรี่!!”
.

.

.

.

.

.
.
.
.
ณ ห้องตรวจ

.
“มัวชักช้าอยู่ทำไมละยะ ขึ้นมาแหกหีบนขาหยั่งได้แล้ว”

หมอผู้ชายที่นางพยาบาลพูดถึงเมื่อสักครู่นี้ออกคำสั่งให้ดิฉันทำตาม

.
ในวินาทีนั้น ดิฉันมีอาการตกใจจนแทบสิ้นสติเมื่อรู้ว่า

ที่แท้แล้วหมอผู้ชายที่อีนางพยาบาลมันพูดถึง จริงๆแล้วแม่งเป็นเก้งชัดๆ
ดิฉันรู้สึกสะเทือนใจพอสมควรเพราะหากเป็นหมอผู้ชายหรือหมอชะนีดิฉันก็ยังพอรับได้

แต่ในเมื่ออีนี่เป็นเก้ง...ก็หมายความว่า...

.

.

.

มันจะเป็นตุ๊ดคนแรกที่ได้เห็นของๆดิฉัน...

..

.

.
“ชักช้าอะไรอยู่ เอาหีมาตรวจ” อีหมอตวาดด้วยความรำคาญ

.
ดิฉันค่อยๆเปลื้องเสื้อผ้าออกทีละชิ้น ก่อนขึ้นขาหยั่งด้วยอาการสั่นเทา

.
“เอ๊ะ!อีนี่ จะแก้ผ้าทำไมชั้นไม่ได้อยากดูนมนะ ชั้นจะดูแค่หี”

อีหมอตวาดใส่ดิฉันอีกแล้ว ด้วยท่าทีหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

.
ดิฉันนึกขึ้นได้ว่านี่เป็นการตรวจเฉยๆไม่ใช่การร่วมเพศจึงใส่เสื้อผ้าตามเดิม
ในแวบนั้น อีหมอถอนหายใจเสี้ยวหนึ่งก่อนที่จะมุดหัวทั้งหัวหายเข้าไปในหีของดิฉัน
ดิฉันตกใจจนฉี่แทบราด แต่นึกขึ้นได้ว่าหมอยังอยู่ในนั้นเลยพยายามอั้นไว้ก่อน
แต่หมอเข้าไปนานมาก จนดิฉันกลัวว่าหมอจะหลงทาง

ดิฉันรออยู่เป็นเวลาค่อยข้างนานแต่ก็ยังไม่มีการตอบรับจากหมอ

ดิฉันเลยเผลอหลับไปด้วยความเหนื่อยล้า
.
.

.

.

.

.

ดิฉันตื่นมาอีกทีก็เห็นภาพหมอกำลังเช็ดหัวด้วยผ้าขนหนูลายคิดตี้

หมอบอกดิฉันว่าจากการตรวจภายในเพื่อหามะเร็งปากมดลูก หมอไม่พบมะเร็งที่ส่วนนั้น

แต่เป็นที่น่าเสียใจจริงๆที่หมอพบมะเร็งที่ส่วนอื่นแทน

.

.
ดิฉันเอามือปิดปากทำท่าสะอืนไห้

. 

“หมอหมายความว่า...”
.

.

.

“หมอเสียใจด้วยครับ คุณเป็นมะเร็งที่ขนหมอย”
.

.

.

ดิฉันร้องไห้โฮออกมาทันที หมอทำหน้าที่แพทย์ในการปลอบโยนคนไข้โดยการส่งผ้าเช็ดหน้าลายคิดตี้มาให้ดิฉันซับน้ำตาเบาๆ...

.

.

.

.

.
.
.
.
“สำหรับการรักษาเบื้องต้นสำหรับผู้ที่เป็นมะเร็งหมอย”

.

หมอตุ๊ดอธิบายให้ดิฉันฟัง

“หมอแนะนำให้คุณรีบตัดเนื้อร้ายส่วนนั้นออกมาในทันทีก่อนที่เซลล์มะเร็งจะลุกลามไปมากกว่านี้”

.
ดิฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจ หมออธิบายต่อว่า

.
“อย่างไรก็ดี การโกนหมอยทิ้งนับว่าเป็นวิธีที่ยังไม่ถูกต้อง

เพราะถึงแม้ดูโดยผิวเผินจะไม่พบว่ามีหมอยหลงเหลือแล้วก็ตาม”

.
ดิฉันพยักหน้าคล้อยตามอย่างว่าง่าย

.
“แต่ที่แท้จริงแล้ว ตอของหมอยก็ยังคงฝั่งรากอยู่ ทำให้การรักษาไม่อาจเป็นไปได้โดยสมบูรณ์..."

 หมอหยุดคิดชั่วครู่

"ดังนั้นหมอจึงต้องแจ้งให้คุณทราบนะครับ ว่าหมอจะต้องให้คุณทำคีโมเพื่อให้หมอยร่วงออกมาให้หมดเสียก่อน”

.

.

.

.

.
ดิฉันตกลงใจเข้ารับการรักษา เข้าเครื่องฉายรังสีให้หมอยร่วงจนหมดหี

ออกจากโรงพยาบาล จ่ายเงินไป 1,905บาท รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก

เพราะนึกขึ้นได้ว่าหมอยแค่นี้ใช้แหนบถอนที่บ้านเองก็ได้

ไม่เห็นต้องมาเสียค่าทำคีโมที่โรงพยาบาลเลยก็ได้ โง่จริง

.

.

.

.

.

.

.

.