2008-Oct-5 - งานเสดเย็ดแม่แช่วับ
...............................
สวัสดีทุกคน........................
หลายคนคงคิดว่าชั้นตายไปเเล้ว และหลายคนคงยังเชื่อว่าชั้นยังคงมีชีวิตอยู่
สำหรับชั้นเองก็ไม่อาจเเน่ใจได้ว่ามันเป็นแบบไหน
ชั้นรู้สึกว่าชีวิตกำลังอยู่ในความกำกวมระหว่างสิ่งมีชีวิตกับสิ่งที่ตายไปแล้ว
มันคงเป็นเพราะว่าชั้นคงนอนน้อยไป
ยิ่งช่วงที่ผ่านมา
ชั้นถูกผูกมัดด้วยอะไรหลายๆอย่างที่ไม่ปลดปล่อยให้ชั้นได้กินได้นอนอย่างเสรีชนทั่วไปพึ่งกระทำ
เนื่องจากพันธะการศึกษาที่กดทับชั้นให้หมกมุ่นอยู่กับการเอาหัวปักตำรา ก้มหน้าทำรายงาน
พอมีเวลาว่างเข้าหน่อยก็ถูกเศรษฐกิจทางบ้านบังคับให้ต้องรี่หาเงินประทังชีวิต มีเหี้ยอะไรก็ต้องทำหมด
ตั้งแต่ทำT.A เขียนคอลัมน์ สอนพิเศษ ทำงานงงๆเอาเป็นเอาตายตามประสาคนไม่มีพ่อเป็นเจ้าของวัง
ทุกวันนี้ก็กินอยู่ตามประสาคนที่งานเยอะกว่าเวลา ทั้งที่ไม่ดูดเหล้าแดกยา แต่แม่งก็นอนน้อย
พอถึงเวลาก็นึกอะไรไม่ค่อยออก สมองมึนงง จินตนาการเหือดไปกับอากาศ
นั่งทำหน้าขาดออกซิเจนหายใจ เหมือนปลากระพงที่ลงไปตายในน้ำเค็ม
.
.
.
.
ชีวิตมึงมันเเย่ขนาดนั้นเลยเหรอ?
.
.
.
.
.
............................
ที่จริงก็ไม่หรอกนะ เพียงแต่ว่าชั้นคงเหนื่อยมากกับงานที่มีมากกว่าความสามารถ
คงเพราะกูไม่เก่งพอจะจัดการให้งานลงตัวพอที่จะมีเวลาให้กับตัวเองไปพร้อมๆกันด้วยก็เท่านั้น
ยิ่งช่วงโค้งสุดท้ายก่อนปิดเทอม ซึ่งชั้นเรียกมันว่า
.............
"นรกรายงาน"
.......
แม้ชั้นต้องประสบกับภาวะแบบนี้มาเป็นเวลากว่า 7 เทอมกว่าแล้ว
(นับตั้งแต่เริ่มเข้าเอกประวัติเมื่อปีสอง)
แต่ถึงทุกวันนี้ชั้นก็ยังคงเลี่ยงมันไม่ได้อยู่ดี
...........................
.
........................................................................................
ในช่วงนรกรายงาน...
เป็นนรกของนิสิตทุกคนที่ใช้ชีวิตบนความประมาท
หลั่นล้ากับโลก เมาหยำเปเสียจนลืมตัว
สุดท้ายก็ต้องมานั่งปั่นรายงานงกๆเงิ่นๆไม่ได้หลับไม่ได้นอน
ประหนึ่งว่ามึงเป็นอีดอร์เมอร์นับสืบถึกในInsomniaที่อดหลับจับคนร้าย7วันติดยังไงยังงั้น
และทุกครั้งที่ชีวิตได้ก้าวผ่านช่วงเวลานี้ไป
กูก็รู้สึกอยากตายเสมอ
ทั้งๆที่ก็ไม่รู้จะอยากทำไม
ทั้งที่สภาพเเม่งก็เหมือนคนตายชิหายเเล้ว
มาถึงตอนนี้ หลายคนคงด่ากูสำออย
งานแค่นี้ทำมาจะเป็นจะตายอะไรกันนักหนา
ซึ่งก็ไม่เป็นไร
จะด่าอะไรก็ด่าไป
ชั้นก็เข้าใจอะไรอย่างงี้
ก้อเปงลูกคุณหนูไม่เคยชินกับความยากลำบาก
ไรงี้ สวยๆ
อืมหืมม... จุ๊จุ๊จุ๊จุ๊
เก๋ๆ
(พูดมา5บรรทัดไม่สื่อความเหี้ยอะไรเลย แค่อยากเเสดงภาษาที่ใช้จริงในชีวิตประจำวัน ไรงี้ เก๋ๆ)
............................
.
.....................
.
.
.....
.
แต่อย่างไรก็ดี Anyway
ชั้นดีใจที่ช่วงนั้นมันผ่านไปเเล้ว
วันสุดท้ายที่ทำรายงานเสร็จ
ชั้นมองดูทุกสิ่งรอบตัวดูพร่าเลือน
ประกอบกับท้องฟ้าที่ขมุกขมัวในช่วงนี้
ยิ่งทำให้ชั้นไม่แน่ใจว่านี่มันฝันหรือเรื่องจริง
เนื่องจากกูไม่เชื่อใจตัวว่ากูจะทำรายงานเสร็จ
........
......
.
เหี้ยมาก
ขนาดงานเสร็จยังหลอนตัวเองไม่เลิก
และทั้งๆที่ช่วงหลังทำงานเสร็จ
มันควรเป็นเวลาที่กูรู้สึกเป็นอิสระ
จิตใจโผบินประดุจดังจิตวิญญาณของเช กูวาราผู้ไม่ยึดติดกับสิ่งใด
...........
.
..............................................
แต่กูก็ไม่รู้สึกเช่นนั้น
เนื่องด้วยปิดเทอมนี้ ถึงแม้จะไม่ใช่ปิดเทอมใหญ่ แต่หัวใจกูก็ว้าวุ่น
เนื่องมาจากทุกวันจันทร์ อังคาร พฤหัส ศุกร์ตลอดทั้งเดือนตุลา
กูต้องไปสอนพิเศษเด็กคลาสTo be Geniusอีกแล้ว

ภาพตัวอย่างเด็กๆจากคลาส

(อายุเด็กเฉลี่ย 5-8 ขวบ เป็นคอร์สคละชายหญิง ไม่แบ่งแยกสปีชีย์ระหว่างคนกับลิง)
..........................................................
และล่าสุด เอพิว-เลขาสาวสุดสวยประจำดิไอเดียใหญ่(พูดเหมือนมีสาขาอื่น)
ได้แจ้งให้กูทราบว่า
"ขณะนี้คลาสพิ้งมีเด็กมาสมัคร 13คนเเล้วนะคะ"
..........................................................
เชี้ยแม่ง
13 เกมสยองชัดๆ
..........................................................
ความสงบสุขของชีวิตอยู่ตรงไหนนี่?
กูเฝ้าถามตัวเอง
..........................................................
ควยเอ้ย อยากตายชิหายเลย
ไรงี้ เก๋ๆ
(จบเเบบabsurd ไม่สื่อความตามประสาคนสับสนกับชีวิต สวยๆ จุ๊ๆๆ)
.
.
.
.............
ป.ร.แรก
หากใครสนใจอยากพบกับเด็กคลาสTo be Geniusในรูปแบบที่เคลื่อนไหวได้
โปรดคลิก
http://www.fuse.in.th/node/2302
แล้วคุณจะรู้ซึ้งถึงความอยากตายของกู
.......
...............................................
ป.ฬ.ต่อมา
นอกจากเขียนคอลัมน์วิจารณ์งานศิลปะในอะเดย์
มนุษย์บางคนที่อ่านภาษาไทยออกก็จะได้พบเห็นงานเขียนของชั้นในนิตยสารฟิ้วด้วย
สืบเนื่องมาจากไม่นานมานี้ ชั้นได้รับแจ้งมาจากทีมงานว่า
คุณบก.ฟิ้วต้องการให้ชั้นเขียนคอลัมน์ ถามเอง-ตอบเอง ลงหนังสือของเขา
เนื้อหาของมันมีอยู่ว่า ชั้นจะเว้าถึงอะไรก็ได้
ที่เกี่ยวกับเรื่องหนัง ภาพเคลื่อนไหว สื่อ หรืออะไรก็ตามบนโลกนี้
โดยอุปโลกน์ราวกับว่ามีใครสักคนบนโลกสงสัยเรื่องดังกล่าวแล้วเขียนมาถามในคอลัมน์
และให้ชั้นซึ่งเป็นผู้ถาม ตอบเองไปเลยโดยปริยาย
โอเคละ กูรู้ มันเป็นคอลัมน์ที่ดูวิปริตมาก
แต่ชั้นก็ชอบ
หากมันวางแผงเมื่อไหร่ชั้นจะแจ้งให้เพื่อนๆทราบในภายหลัง
...............
.
............
ป.ล.สุดท้าย
เรื่องเด็กคลาสTo be Geniusตะกี้ชั้นล้อเล่นนะ
ที่จริงเด็กๆน่ารัก ชั้นรักเหมือนลูกทุกคน
มึงไม่ต้องสะเออะเอาเรื่องไปฟ้องผู้ปกครองเค้านะ ไอกาก
.
.........
รักเสมอ
นางสาว ภิญญุดา ตันเจริญ
(ใส่นามสกุลและคำนำหน้าให้รู้ว่ายังไม่เปลี่ยน กูยังไม่แต่งงาน เลิกถามซะที)
.........................................................
.
|